Według badania opublikowanego w Materials and Design, na produkt końcowy wpływa kilka parametrów. Czas zapłonu to czas, w którym występuje łuk. Czas spęczania to czas, w którym dwa elementy są dociskane do siebie. Czas zapłonu musi być wystarczająco długi, aby odpowiednio ogrzać metal przed jego dociśnięciem. Jednak jeśli jest zbyt długi, zbyt duża część metalu bazowego zaczyna się topić. Czas spęczania jest krytyczny dla uzyskania pożądanych właściwości mechanicznych gotowego spoiny. Podczas spęczania wszelkie zanieczyszczenia w metalu bazowym są wyciskane, tworząc idealne spoiny. Jeśli czas spęczania jest zbyt krótki, wszystkie zanieczyszczenia mogą nie zostać wypchnięte z metalu bazowego, tworząc wadliwe spoiny. Czas spęczania jest również kluczowy dla wytrzymałości gotowego spoiny, ponieważ to podczas spęczania następuje koalescencja między dwoma kawałkami metalu. Jeśli czas spęczania jest zbyt krótki, dwa kawałki metalu mogą nie połączyć się całkowicie.
Bardzo często spawanie czołowe jest kontrolowane przez odległość, a nie przez czas, tak aby błyskanie występowało przez ustaloną długość, powiedzmy 5 mm, zanim rozpocznie się cykl spęczania. Spęczanie może być również kontrolowane przez odległość. Parametr byłby ustawiony tak, aby zastosować siłę spęczania, dopóki pewna odległość nie zostanie spęczona. Zazwyczaj ważniejsza jest odległość spęczania niż czas spęczania.
Na końcu procesu spęczania następuje zazwyczaj „czas przytrzymania”, podczas którego połączenie jest utrzymywane w bezruchu, aby umożliwić jego ostygnięcie i całkowite połączenie dwóch kawałków metalu.
