Automatyczne owijanie drutu

Zautomatyzowane maszyny do owijania przewodów, produkowane przez Gardner Denver Company w latach 60. i 70. XX wieku, były zdolne do automatycznego trasowania, cięcia, zdejmowania izolacji i owijania przewodów na elektronicznej „płycie tylnej” lub „płytce drukowanej”. Maszyny były sterowane za pomocą instrukcji okablowania zakodowanych na kartach perforowanych, taśmie perforowanej Mylar i wczesnych mikrokomputerach.
Najwcześniejsze maszyny (np. modele 14FB i 14FG) były początkowo skonfigurowane jako „poziome”, co oznaczało, że płytka do owijania drutu była umieszczana do góry nogami (kołki do góry) na poziomej płycie narzędziowej, która następnie była zwijana do maszyny i blokowana na obrotowym (pozycja obrotowa stołu TRP cztery pozycje) i przesuwanym (pozycja wzdłużna palety PLP=11 pozycji) zespole palet. Maszyny te obejmowały bardzo duże jednostki hydrauliczne do zasilania serwomechanizmów, które napędzały wózki napędowe „A” i „B” zamontowane na śrubie kulowej, szafę elektroniczną o wysokości 6 stóp (1,8 m) załadowaną setkami przekaźników sterujących IBM, wieloma dziesiątkami elektromagnesów do sterowania różnymi pneumatycznymi podsystemami mechanicznymi i czytnikiem kart IBM 029 do pozycjonowania instrukcji. Same automatyczne maszyny do owijania drutu były dość duże, miały 6 stóp (1,8 m) wysokości i 8 stóp (2,4 m) kwadratowych. Obsługa maszyn była niezwykle skomplikowana i często oznaczała wchodzenie do środka, aby przy nich pracować. Mogło to być bardzo niebezpieczne, jeśli blokady bezpieczeństwa nie były odpowiednio konserwowane.
Później nieco mniejsze maszyny były „pionowe” (14FV), co oznaczało, że płytki były umieszczane na płycie narzędziowej z kołkami skierowanymi w stronę operatora maszyny. Zniknęły jednostki hydrauliczne na rzecz silników z napędem bezpośrednim do obracania śrub kulowych, z enkoderami obrotowymi do zapewniania informacji zwrotnej o położeniu. Ogólnie rzecz biorąc, zapewniało to operatorowi lepszą widoczność produktu, chociaż maksymalny obszar owijania był znacznie mniejszy niż w przypadku maszyn poziomych. Maksymalne prędkości maszyn poziomych wynosiły zazwyczaj około 500-600 przewodów na godzinę, podczas gdy maszyny pionowe mogły osiągać prędkości nawet 1200 na godzinę, w zależności od jakości płytki i konfiguracji okablowania.