Obciążalność prądowa przewodnika, czyli ilość prądu, którą może on przenosić, jest związana z jego oporem elektrycznym: przewodnik o niższym oporze może przenosić większą wartość prądu. Opór z kolei jest określany przez materiał, z którego wykonany jest przewodnik (jak opisano powyżej) i rozmiar przewodnika. Dla danego materiału przewodniki o większym przekroju poprzecznym mają mniejszy opór niż przewodniki o mniejszym przekroju poprzecznym.
W przypadku gołych przewodów, ostateczną granicą jest punkt, w którym moc tracona na rezystancję powoduje stopienie przewodu. Jednak poza bezpiecznikami, większość przewodów w świecie rzeczywistym jest eksploatowana znacznie poniżej tego limitu. Na przykład, okablowanie domowe jest zwykle izolowane izolacją z PVC, która jest przeznaczona do pracy tylko do około 60 stopni, dlatego prąd w takich przewodach musi być ograniczony, aby nigdy nie nagrzewał miedzianego przewodu powyżej 60 stopni, powodując ryzyko pożaru. Inne, droższe izolacje, takie jak teflon lub włókno szklane, mogą umożliwiać pracę w znacznie wyższych temperaturach.
