Spawanie impulsem magnetycznym (MPW) jest spawaniem w stanie stałymspawalniczyproces, który wykorzystujemagnetycznysiły do spawania dwóch elementów obrabianych razem. Mechanizm spawania jest najbardziej podobny do mechanizmuspawanie wybuchowe.[1]Spawanie impulsami magnetycznymi rozpoczęło się na początku lat 70. XX wieku, kiedyprzemysł motoryzacyjnyzaczęto stosować spawanie w stanie stałym. Największą zaletą spawania impulsem magnetycznym jest to, że tworzenie kruchegomiędzymetalicznyfaz. Dzięki temu można spawać różne metale, których nie można połączyćspawanieDzięki spawaniu impulsem magnetycznym wysokiej jakości spoiny w podobnych i różnych metalach można wykonać w ciągu mikrosekund bez konieczności stosowania gazów osłonowych lub materiałów spawalniczych.
Spawanie impulsem magnetycznym opiera się na bardzo krótkimimpuls elektromagnetyczny (<100µs), which is obtained by a fast discharge of kondensatoryprzez przełączniki o niskiej indukcyjności do cewki. Prąd impulsowy o bardzo wysokiejamplitudaIczęstotliwość(500 kA i 15 kHz) wytwarza pole magnetyczne o dużej gęstości, które tworzyprąd wirowyw jednym z elementów roboczych. OdpychającySiły Lorentzapowstają i wysokie ciśnienie magnetyczne znacznie przekraczające granicę plastyczności materiału, powodując przyspieszenie, a jeden z elementów obrabianych uderza w drugą część z prędkością zderzenia dochodzącą do 500 m/s.
Podczas spawania impulsem magnetycznym występuje wysokieodkształcenie plastycznerozwija się wraz z wysokim ścinaniem i rozerwaniem tlenków dzięki strumieniowi i wysokim temperaturom w pobliżu strefy kolizji. Prowadzi to do spoiny w stanie stałym z powodu udoskonalenia mikrostruktury, komórek dyslokacji, zgięć poślizgowych, mikrobliźniaków i lokalnej rekrystalizacji.
