Spawanie tlenowo-paliwowe (powszechnie nazywane spawaniem acetylenowo-tlenowym, spawaniem tlenowym lub spawaniem gazowym w USA) i cięcie tlenowo-paliwowe to procesy, w których do spawania i cięcia metali wykorzystuje się gazy paliwowe i tlen. Francuscy inżynierowie Edmond Fouché i Charles Picard jako pierwsi opracowali spawanie tlenowo-acetylenowe w 1903 roku.[1] Czysty tlen, zamiast powietrza, jest używany do zwiększenia temperatury płomienia, aby umożliwić lokalne topienie materiału obrabianego przedmiotu (np. stali) w środowisku pokojowym. Typowy płomień propanowo-powietrzny pali się w temperaturze około 2250 K (1980 stopni; 3590 stopni F),[2] płomień propanowo-tlenowy pali się w temperaturze około 2526 K (2253 stopnie; 4087 stopni F),[3] płomień tlenowo-wodorowy pali się w temperaturze 2800 stopni (5070 stopni F), a płomień acetylenowo-tlenowy pali się w temperaturze około 3773 K (3500 stopni; 6332 stopnie F).
Spawanie tlenowo-paliwowe jest jednym z najstarszych procesów spawalniczych, obok spawania kuźniczego. W ostatnich dekadach stało się przestarzałe w większości zastosowań przemysłowych ze względu na różne metody spawania łukowego oferujące bardziej spójne właściwości mechaniczne spoiny i szybszą aplikację. Spawanie gazowe jest nadal stosowane w przypadku dzieł sztuki opartych na metalu i w mniejszych warsztatach domowych, a także w sytuacjach, w których dostęp do elektryczności (np. za pomocą przedłużacza lub przenośnego generatora) mógłby stwarzać trudności.
