Po odkryciu łuku elektrycznego o krótkich impulsach w 1800 r. przez Humphry’ego Davy’ego i łuku elektrycznego o ciągłym impulsie w 1802 r. przez Wasilija Pietrowa, spawanie elektryczne rozwijało się w niewielkim stopniu, aż do momentu, gdy Auguste de Méritens opracował palnik łukowy z węglem, który został opatentowany w 1881 r.
W 1885 roku Nikolay Benardos i Stanisław Olszewski opracowali spawanie łukiem węglowym, uzyskując amerykańskie patenty z 1887 roku, pokazujące prymitywny uchwyt elektrody. W 1888 roku Nikolay Slavyanov wynalazł elektrodę metalową. Później, w 1890 roku, CL Coffin otrzymał patent USA 428 459 na swoją metodę spawania łukowego, która wykorzystywała elektrodę metalową. Proces, podobnie jak SMAW, osadzał stopiony metal elektrody w spoinie jako spoiwo.
Około 1900 roku AP Strohmenger i Oscar Kjellberg wypuścili pierwsze elektrody powlekane. Strohmenger użył gliny i wapna do stabilizacji łuku, podczas gdy Kjellberg zanurzył drut żelazny w mieszankach węglanów i krzemianów, aby pokryć elektrodę. W 1912 roku Strohmenger wypuścił mocno powlekaną elektrodę, ale wysokie koszty i złożone metody produkcji uniemożliwiły tym wczesnym elektrodom zdobycie popularności. W 1927 roku opracowanie procesu wytłaczania obniżyło koszty elektrod powlekanych, jednocześnie umożliwiając producentom wytwarzanie bardziej złożonych mieszanek powłokowych przeznaczonych do konkretnych zastosowań. W latach 50. producenci wprowadzili proszek żelaza do powłoki topnikowej, co umożliwiło zwiększenie prędkości spawania.
W 1938 roku KK Madsen opisał zautomatyzowaną odmianę SMAW, znaną obecnie jako spawanie grawitacyjne. Zyskała ona na krótko popularność w latach 60. XX wieku po tym, jak zyskała rozgłos dzięki zastosowaniu w japońskich stoczniach, choć obecnie jej zastosowania są ograniczone. Inna mało używana odmiana procesu, znana jako spawanie petardami, została opracowana mniej więcej w tym samym czasie przez George'a Haferguta w Austrii.
