Spawanie na zimno lub spawanie kontaktowe to proces spawania w stanie stałym, w którym łączenie odbywa się bez stapiania/ogrzewania na styku dwóch spawanych części. W przeciwieństwie do procesów spawania metodą stapiania, w połączeniu nie występuje faza ciekła ani stopiona.
Spawanie na zimno zostało po raz pierwszy rozpoznane jako zjawisko ogólne w materiałach w latach 40. XX wieku. Odkryto wówczas, że dwie czyste, płaskie powierzchnie podobnego metalu będą mocno przylegać, jeśli zostaną ze sobą zetknięte w próżni. Nowo odkryte spawanie na zimno w skali mikro i nano już wykazało duży potencjał w najnowszych procesach nanofabrykacji.
Powodem tego nieoczekiwanego zachowania jest to, że gdy atomy w kontakcie są tego samego rodzaju, nie ma sposobu, aby atomy „wiedziały”, że znajdują się w różnych kawałkach miedzi. Gdy są inne atomy, w tlenkach i smarach oraz bardziej skomplikowanych cienkich warstwach powierzchniowych zanieczyszczeń pomiędzy nimi, atomy „wiedzą”, kiedy nie znajdują się w tej samej części.
- Richard Feynman, Wykłady Feynmana, 12–2 Tarcie
Zastosowania obejmują przewody i połączenia elektryczne (takie jak złącza z przesunięciem izolacji).
